دسته
منابع مرتبط با بهداشت عمومی
آرشیو
آمار وبلاگ
تعداد بازدید : 72538
تعداد نوشته ها : 989
تعداد نظرات : 11
Rss
طراح قالب
بهنام حاتمي

سلامت معنوی با الهام از رهنمودهای قرآنی

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

با عرض سلام

صبح بسیار زیبای روز  سه شنبه، بیست و نهم مردادماه 1398 که مصادف با عید غدیر خُم، عید امامت و ولایت است به خیر و خوشی و سعادت و سلامت

آیه ای از کتاب الله، بدرقه راه امروزمان:

توقف پیامبر اعظم (ص) در غدیر خُم طبق امر الهی به منظور ابلاغ پیامی که اگر ابلاغ نمی‌شد نبوّت، ناتمام باقی می‌ماند: ( امامت، به دلیل اهمیت خاصی که دارد و به واسطه سنخیت و هم آوایی آن با رسالت، هرگز انتخابی و شورایی نبوده و نیست و نوعی انتصاب الهی است، موضوع امامت و ولایت به قدری بااهمیت است که اگر مصداق آن (امام علی – ع - ) معرفی نمی‌گردید مثل این بود که کل رسالت پیامبر، انجام نشده است! )

اهمیت و شرایط امامت (تلخیص از تفسیر پرتوی از قرآن آیت الله طالقانی ـ ره ـ):

1 ـ امامت، فطری است و از استعداد مخصوص نفسانی، سرچسمه می‌گیرد:

حضرت ابراهیم (ع) پس از برگزیده شدن به پیامبری و طی مدارج کمال، به مقام امامت نیز رسید و مدارج مورد اشاره از ضمیر قاهر و انگیزه فطرت درخشان و استعداد مخصوص نفسانی او سرچشمه می‌گرفت. بنا بر این ساختار نفسانی امام باید فوق طبیعت عمومی دیگران باشد تا به این درجه، ارتقا یابد و از عُهده این عَهد چنان که باید برآید و در همه کمالات، فعلیّت یابد و پس از عبور از این مراحل است که برای هدایت عامه مردم، امام و پیشوا می شود تا با هدایت وجودی و منطقی خاص خود تحوّلی در نوع انسان پدید آورد. امام، پس از شایستگی مورد اشاره، باید مدارجی از کمال را طی کرده و به اتمام برساند و این امر، در وجودش تحقق یابد و در همه کمالات انسانی به فعلیّت برسد.

2 ـ امامت، نوعی انتصاب الهی است:

آیه 25 سوره سجده، امام و امامت را چنین معرفی میکند وَ جَعَلْنا مِنْهُمْ أَئِمَّۀً یَهْدُونَ بِأَمْرِنا و از بین آن‌ها پیشوایانی را برگزیدیم تا به امر ما هدایت کنند. این آیه صراحت دارد که امامت، انتصاب الهی است و چون حس هدایت‌جویی و تقلید و پیروی از نمونه، از احساسات فطری و درونی بشری است باید خداوند برای حس پیروی و نمونه جویی هم، نمونه هایی هرچه کاملتر بیافریند تا این حس و انگیزه، مطلوب خود را بیابد و از آن پیروی کند.

3 ـ تداوم امامت

این مقام، مانند نبوّت و رسالت نیست که پایان پذیرد، زیرا نبوت با ابلاغ و تشریع اصول کامل اعتقادی و تکلیفی و بازگذاردن درهای اجتهاد و آزاد کردن عقول از اوهام، ختم میشود و دیگر احتیاج به پیغمبری نیست. ولی احتیاج به نمونه کامل انسانی برای هدایت و تکمیل دیگران، همیشگی است و هر گاه احساس باین احتیاج و تقاضا در عامه مردم بیدار شد و آماده پذیرش شدند، بر مبدا فیاض است که چنین فرد کامل و رهبری را برانگیزد. آن سان که افاضه هر خیر و کمالی وابسته به درخواست و استعداد طالب است. این قانون تقاضا و افاضه، در سراسر زندگی فردی و اجتماعی و طبعی و غریزی و ارادی پیوسته مشهود است، گر چه بیشتر مردم از آن غافلند (تلخیص از تفسیر پرتوی از قرآن آیت الله طالقانی ـ ره ـ).

سوره مائده، آیه 67

یَا أَیُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنزِلَ إِلَیْکَ مِن رَّبِّکَ وَإِن لَّمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ وَاللَّهُ یَعْصِمُکَ مِنَ النَّاسِ إِنَّ اللَّهَ لَا یَهْدِی الْقَوْمَ الْکَافِرِینَ ﴿٦٧

ای فرستاده خدا، وحی الهی که هم اکنون برتو نازل شده است را ابلاغ کن! و اگر چنین نکنی مثل این است که رسالت خود را در طول دوران پیامبریت به انجام نرسانده ای. نگران فضای ناامن موجود هم نباش! زیرا اهمیت پیام به قدری است که امنیت و سلامتی ات را تضمین می کنیم (وَاللَّهُ یَعْصِمُکَ) تا در این فضای ناامن که مسلمانان ناساخته، منافقین و کفرپیشگانِ غیرقابل هدایت و افزون خواهان و ریاست طلبانی نیز حضور دارند وحی الهی را هم اکنون به حاضرین و همراهان، ابلاغ نمایی.

... و در این جا بود که پیامبر (ص) در حالی که دست امام علی (ع) را در دست گرفته بودند فرمودند: مَنْ کُنْتُ مَوْلاهُ فَهذا عَلِىٌّ مَوْلاهُ‏ ، هرکس که من ولی امر، امام و رهبر او هستم علی نیز امام و رهبر اوست. عارف کامل، مولوی (ره) پیام غدیر را اینگونه به نظم در آورده است:

 زین سبب پیغمبر با اجتهاد

نام خود وانِ على مولا نهاد

گفت هرکس را منم مولا و دوست‏

ابن عمّ من على مولاى اوست

 کیست مولا، آن که آزادت کند

بند رقّیت ز پایت بر کنَد

 راستی با توجه به توضیحات مرتبط با امام و امامت، چه کسی در بین انسان‌های موجود در آن جمع و کل گیتی جز امام علی (ع) می‌توانست واجد شرایط امامت و زعامت امت باشد؟

و چه نیکو فرموده است، شهید مطهری (ره)

«در همان سوره مائده، آیه «اَلیوم اَکمَلتُ لَکُم دینکُم وَ اَتمَمتُ عَلَیکُم نِعمَتی وَ رَضیتُ لَکُمُ اِلاسلام دینا. مائده 3» امروز دین را به حد کمال رساندم و نعمت را به حد آخر، تمام کردم، امروز است که دیگر اسلام را برای شما به عنوان یک دین پسندیدم، نشان می دهد که در آن روز، جریانی رخ داده که آن قدر با اهمیت است که آن را مکمل دین و متمم نعمت خدا بر بشر شمرده است و با بودن آن، اسلام، اسلام است و خدا این اسلام را همان می بیند که می خواسته و با نبودن آن، اسلام، اسلام نیست.

با عنایت به درس های آموزنده این آیات شریفه، از پیشگاه الهی مسئلت می نماییم:

پروردگارا! مگر امروز به برکت معرفی مصداق بارز امامت و ولایت توسط ختمی مرتبت (ص)، عید غدیر نامیده نشده است؟ مگر امروز را عید سادات معظم ننامیده اند؟ آفریدگارا! ای آن که خود را و صالح المومنین (امام علی) را مولای انسان‌ها نامیده ای! در این عید بزرگ، شناخت علی (ع) و توفیق پیمودن راه و روش او و بخصوص، عدالتخواهی و عدالت‌گستری او و نهایتا، حُبّ علی را به عنوان بزرگترین عیدی، به ما مرحمت فرما.

آفریدگارا! به مسئولین برگزیده مردم، چنان جرات و شهامتی مرحمت فرما تا با اقتدای به امام علی (ع) بر سر محتکرین خائن و اختلاس کنندگان بی دین و منافقین مُرتَد، و تمامی منافقین بی دینی که سنگرهای مدیریتی را به نام اسلام و مسلمین، به ناحق، اشغال کرده اند، فریاد بزنند و بگویند اگر ناچیزترین مبلغی از این ثروت‌های حرام و بادآورده که متعلق به بیت المال مردم است را در کابین همسرانتان هزینه کرده اید آن عقد را حرام، آن همسران را نامحرم و فرزندانتان را نامشروع، اعلام می‌کنیم و آنان را بعنوان مفسدین فی الارض در ملاء عام به شدیدترین مجازاتها محکوم نمایند ... و اگر نکنند هیچ تضمینی برای تداوم و بقای نظام جمهوری اسلامی وجود نخواهد داشت (صفحه اصلی کتب الکترونیک ).


دسته ها :
X